HÜZNÜMÜ ALEM GÖRDÜ, ALEMİ YÜZÜM

Bir makam tıngırdıyor, o an başım dönüyor Ezgiler ‘’Leyla, Leyla’’ diyor, aklım gidiyor Vakit sükût vakti idi, sükût şimdi vakitten gidiyor Ah Leyla, canım Leyla, hüznümü âlem gördü, âlemi yüzüm Hangi yöne dönsem, gördüklerimden utanıyor yüzüm Yalnızım Leyla, artık bir kara toprağa bir de acına bağlıyım Sen senden gitmeden, sakın deme ki bana ‘’senin gibi’’ yaralıyım Yara bende koca bir oyuk, oyduğun kanar oluk oluk Dur sakın gelme! Artık gelsen de kanar, gelmesen de bu oyuk Seni hatırlatan bütün şarkıların yansın canı Sesine ses, yüzüne yüz benzetirse bu gözlerin feri sönsün Gözümden yaş düşünce, çatlıyor toprağın bağrı Sesine ses, yüzüne yüz benzerse şayet, içimdeki çocuk ölsün.