ÖLÜMLER TAŞIYORUM GECELERDEN SABAHLARA

Bütün sözler yalancıysa kulaklarıma, bunun sebebi sensin Hadi kaldır kadehini yokluğuma iç, bu gece bendensin Bir ayrılık şiiri yazıyorum yokluğunla bütünleşen Vuslatı yok, hüznü çok, bana bakan gözleri de yok Ah gözlerin ah Gözlerinden kovulduğumdan beri Mülteci bir hayatı yaşıyorum yapayalnız Her gittiğim kapıdan kovuluyorum apansız Herkes sayende yabancı, Her bakış sanki mayın tarlası Lakin acıtmıyor hiç bir yerimi daha fazla, yaralarım zaten sensizliğe ağlıyor Ve ölümler taşıyorum gecelerden sabahlara, uykusuz dur duraksız Her solukta can adıyorum yokluğuna, yok olan yanıma Kasvetli saatler ant olsun ki şahidimdir Beni bir tek kanlı yağmurlar anlıyor Ben her mevsim sırılsıklam sensizim, kimse bilmiyor İstersen gecelere sor beni, Kaç gece içimdeki çocuğu öldürmeye kalktım Kaç gece düşlerimi beş para etmez laflara sattım Kaç gece haddimi aşıp önüme gelene sövdüm vurdum Kaç gece kendini bilmez sokaklar da sabahladım Kaç gece ah kaç gece Sen giderken yalnız kaldığım karanlıktan Kim bilir kaç karanlık daha doğuracağım korkudan Şizofreni bir hal sergileyeceğim sonradan Militan ruhumu intiharlara sundum, ben ben değilim artık Ha gayret diyemiyorum, gücüm yetmiyor Dört tarafım sensizliğe adanmış zifiri karanlık Güneş mi? Gözlerinde bıraktım, Ah gözlerin ah, Burası yokluğunun başkenti, ölümün yeni adresi sensizliğim dir Her solukta can verdiğim son halimdir Son halim